ایران پرسمان

آخرين مطالب

کردهای سوریه، پاشنه آشیل تصمیم ترامپ مقالات

کردهای سوریه، پاشنه آشیل تصمیم ترامپ
  بزرگنمايي:

ایران پرسمان - کردهای سوریه، پاشنه آشیل تصمیم ترامپ
٤٥
٠
دیپلماسی ایرانی / متن پیش رو در دیپلماسی ایرانی منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست
احمد زیدآبادی | جنگ سوریه از جهاتی پیچیده‌ترین بحرانی است که روابط بین‌الملل در عصر حاضر به خود دیده است. در این کشور از یک سو، گروه‌های مختلف سیاسی و مذهبی و قومی که هر کدام با کشوری بیگانه از درِ اتحاد در آمده‌اند با هم در جنگ و ستیزند و از دیگر سو، اغلب کشورهای منطقه در کنار برخی از قدرت‌های جهانی، به طور مستقیم و یا از طریق حمایت مالی و تسلیحاتی از گروه‌های همسوی خود، به مداخله در امور آن کشور اقدام کرده‌اند.
تکثر طرف‌های داخلی و خارجی سوریه به اندازه‌ای است که معادله سیاسی و نظامی سوریه را همچون معمایی حل ناشدنی جلوه می‌دهد. به واقع در سوریه، نوعی تداخل و تعارض منافع برای بازیگران داخلی و خارجی پیش آمده است که هیچ طرفی نمی‌تواند خطوط سیاست خود را به طور دقیق از رقبا و مخالفان تفکیک کند.
برای مثال، روسیه و ترکیه و ایران علی‌الظاهر در سوریه همپیمان شده‌اند اما منافع ناهمسوی آنها، سبب می‌شود که هر کدام ضمن رقابت با یکدیگر، چشم طمعی نیز به سایر بازیگران داشته باشند. این وضعیت برای آمریکا و اروپا و عربستان و امارات و قطر و اردن و عراق و اسرائیل هم صدق می‌کند. در این میان، ترکیه به دلیل دامنه دخالت‌اش در سوریه و تأثیر مستقیم چنگ بر امنیت آن، وضعیت خاصی دارد.
ترکیه در چارچوب پیمان ناتو متحد نظامی آمریکاست، روابط نزدیکی با روسیه برقرار کرده و در عین حال، مخالف سرسخت دولت بشار اسد و گروه‌های کرد سوری و حامی نیروهای اسلامگرا بخصوص جریان اخوان‌المسلمین در سوریه است. طبعاً سیاستی که همه این علایق را تأمین کند، امر ساده‌ای نیست و مرتب تناقضاتی را برای دولت اردوغان در روابطش با دیگران پیش می‌آورد.
با این همه، ترکیه بر یک موضوع اصرار شدید دارد و آن پیشگیری از یک موجودیت سیاسی کردی در شمال سوریه است که از نگاه اردوغان می‌تواند پایگاهی برای حزب کارگران کردستان ترکیه و نهایتاً تهدیدی برای تمامیت ارضی آن کشور باشد.
این در حالی است که کردهای سوریه از متحدان آمریکا در جنگ با داعش به شمار می‌روند و به همین علت، هدف ترکیه برای بیرون راندن آنها از شمال سوریه برای آمریکا تناقض‌آمیز شده است. آمریکا از طریق مذاکره با ترکیه کوشید تا راهی برای رفع این تناقض پیدا کند، اما هیچ راهی پیدا نشد. نهایتاً دولت ترامپ تصمیم گرفت که دو طرف را به حال خود رها کند با این شرط که حمله ترکیه به شمال سوریه از چارچوب پذیرفته شده از سوی آمریکا - که ابعاد آن مشخص نیست- خارج نشود.
تصمیم ترامپ مورد انتقاد بسیاری از سیاستمداران آمریکا از جمله شماری از افراد متنفذ حزب جمهوریخواه قرار گرفته است. آنها ترامپ را متهم کرده‌اند که با خارج کردن نظامیان آمریکا از شمال سوریه، راه را برای تسلط روسیه و ایران بر سوریه هموار کرده است.
این ادعا البته چندان موجه نمی نماید زیرا سلطه نظامی ترکیه بر بخشی از شمال سوریه و اسکان آوارگان سوری مقیم ترکیه در این منطقه، بعید است کمکی به بسط نفوذ روسیه و ایران در سوریه کند و به نظرم حتی امری کاملاً مغایر آن است. با این حال، رها کردن گروه‌های کرد متحد آمریکا در برابر حمله نظامی ترک‌ها می‌تواند پاشنه آشیل تصمیم ترامپ محسوب شود.
ترامپ اما اصولاً خود را متعهد به دفاع از کردهای سوریه به بهای مقابله یا از دست دادن متحدی مانند ترکیه نمی بیند، ضمن آنکه از نگاه او جنگ سوریه چنان بیهوده و بی‌ربط است که قربانی کردن سربازان آمریکا در آن هیچ توجیهی ندارد. گویا از نگاه ترامپ، حضور داعش و نفوذ ایران دو خطر عمده برای منافع آمریکا در سوریه محسوب می‌شوند که از دیدگاه او خطر داعش بر طرف شده و نفوذ ایران هم باید از طریق سایر کشورهای دخیل در بحران سوریه به خصوص اسرائیل کاهش یابد. به جز اینها، ظاهراً هر اتفاق دیگری در سوریه برای ترامپ علی‌السویه است و او طبق نگاهش به نقش آمریکا در جامعه جهانی، علاقه‌ای به درگیر شدن در این نزاع‌ها ندارد.
با این حساب، ترامپ اساساً نمی‌خواهد نقش تعیین‌کننده‌ای در معادله سوریه بازی کند. علاقه او بیشتر معطوف به حل مشکل از طریق روسیه و عربستان و برخی دیگر از بازیگران است. از همین رو، اصرار ولادیمیر پوتین به تدوین هر چه سریع تر قانون اساسی جدید سوریه در آستانه سفرش به عربستان شاید بسیار مهمتر از رفتار دولت آمریکا در تعیین سرنوشت سوریه باشد!


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

نه «سید» به استعفا طلبان

ادامه کابوس برگزیت

چه کسی می‌تواند به آمریکای ترامپ اعتماد کند؟

پول اینستاگرام برای سلبریتی‌ها، هزینه‌ها برای مردم

توریست های ایرانی چقدر دلار به ترکیه بردند؟

نصرالله؛ سیاستمدار معیار

نظم جدید در غرب آسیا با محوریت «امنیت دسته‌جمعی»

تحریم‌ها دلیل منفی‌ترین رشد اقتصادی

در لبنان چه خبر است؟

بورس پاییزی و ریزش قیمت‌ها

زنده‌ باد همه‌ پرسی!

تکه‌های گمشده پازل «آمدنیوز»

رمزگشایی از پیش‌بینی بانک جهانی از اقتصاد ایران

محرمانه‌بودن اطلاعات اموال و دارایی مسئولان لغو خواهد شد؟

مردان و زنان هزار چهره‎‌ی چه کسانی هستند؟

لبنان غرق در بحران

بنزین؛ یارانه یا عدم‌النفع؟

رایزنی برای بازگشت صلح به منطقه

هراس دلواپسان در انتخابات از چیست؟

واکنش حزب الله به نا آرامی ها چه بود؟

اصل 113 و شورای نگهبان

اختیارات رئیس‌جمهور، مناقشه تاریخی

آیا قیمت مسکن کاهش یافته است؟

آژیر قرمز FATF

با بحران آلودگی در شمال ایران چه باید کرد؟

چرا شاخص بورس در هفته گذشته افت کرد؟

جنگ یمن؛ چالشِ بزرگ مناسبات تهران و ریاض

آیا عملیات ترکیه در شمال سوریه با هماهنگی آمریکا و روسیه بود؟

حکومت هیچکس؛ کتابی دربارۀ آنارشیسم

پایتخت دهه 60 به روایت شهردار اسبق تهران

پیوستن یا نپیوستن به پالرمو؛ مساله این نیست!

شورای روابط خارجی آمریکا: رابطه ترکیه و ناتو باید تغییر کند

بازی «خودی»ها؛ ارزیابی رانت ناشی از سیاستگذاری مصلحتی

تعویق بازی بزرگ؛ سیاسی‌ترین «ال‌کلاسیکو»های تاریخ

شباهت سرکوب‌های مسلمانان در کشمیر با سین کیانگ چین

بورس؛ بازگشت حاشیه سود از رکوردهای تاریخی؟

جدال بی‌پایان ترامپ و دموکرات ها

پیامدهای ایجاد وزارت بازرگانی بر اقتصاد ایران

ماجرای اخراج "دنیل کوتز" از کاخ سفید

واشنگتن پست: ترامپ از اردوغان چه می‌خواهد؟

اهدای جایزه نوبل ادبیات به حامی قصاب بالکان!

بازیکنان ترکیه جنگ را به ورزشگاه ها کشاندند

فارن پالیسی: از فرصت پایان دادن به جنگ یمن استفاده کنیم

دلیل اعتراضات در عراق چه بود؟

تحلیلگر اسرائیلی: عقب‌نشینی ترامپ از سوریه درسی برای تل آویو است

توقف 5 روزه جنگ؛ آیا ترکیه به اهدافش رسید؟

لوبلاگ: ژئوپلیتیک به نفع پوتین پیش می رود

مهم‌ترین چالش‌های رئیس‌جمهور جدید تونس

منافع ملی ایران و کنوانسیون خزر

چرا سیاستمداران مسوولیت وضع کشور را نمی پذیرند؟