ایران پرسمان

آخرين مطالب

از مانور تا واقعیت؛ بررسی استراتژی امارات در یمن مقالات

از مانور تا واقعیت؛ بررسی استراتژی امارات در یمن
  بزرگنمايي:

ایران پرسمان - از مانور تا واقعیت؛ بررسی استراتژی امارات در یمن
٠
٠
تسنیم / متن پیش رو در تسنیم منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست
امارات متحده عربی سیگنال‌های متناقضی از حضور خود در یمن مخابره می کند که برخی آن را تردید استراتژیک و برخی دیگر مانور تبلیغاتی برای خرید زمان می‌دانند.
با وجود این که چندین ماه از اعلام امارات متحده عربی مبنی بر کاهش نیروهای تحت امر این کشور از یمن می‌گذرد، اما همچنان استراتژی ابوظبی در قبال تحولات یمن نامشخص است. تحلیلگران، این ابهام را ناشی از تزلزل تصمیم‌سازان اماراتی در خصوص جنگ یمن ارزیابی می‌کنند و معتقدند که حاکمان این کشور زیر بار فشارهای خارجی نمی‌توانند تصمیم مستقلی در این جنگ اتخاذ کنند.
به نظر می‌رسد امارات متحده عربی با مانور تبلیغاتی خود برای خروج نیروهایش از جنگ یمن به دنبال کسب زمان و جلوگیری از تهدید جبهه داخلی خود است.مقامات اماراتی طی ماه‌های اخیر تلاش کردند همگرایی با ایران را برای جلوگیری از تهدید جبهه داخلی خود توسط جریان انصارالله در حمله نظامی نیروهای یمنی ضد امارات شوند. آنها تلاش کردند در این مذاکرات مقدمات نظارات امارات متحده عربی بر تمام بنادر یمن مشرف به بحر العرب و دریای سرخ را در اختیار بگیرند. آنها در ازای این امتیازات وعده دادند که نقش قابل توجهی در بازسازی یمن ایفا خواهند کرد و برای بهبود مناسبات میان یمن و عربستان میانجگری می کنند.
تحولات میدانی نشان می‌دهد که این مذاکرات تاکنون با شکست مواجه شده است، چرا که امارات همچنان به تعهدات خود در خصوص خروج نیروهای اشغالگر از اراضی یمن عمل نکرده است و نیروهای این کشور همچنان در استانهای جنوبی مستقر هستند. این در حالی است که امارات همچنان اقدام به جذب مزدوران بیشتر از آفریقا و کشورهای دیگر می‌کند تا به مبارزات خود در شمال یمن ادامه دهند.
امارات تلاش دارد پرونده یمن را به پایان برساند، اما می‌خواهد این اقدام به شرط ابقای سلطه این کشور در جنوب یمن یا استان عدن صورت گیرد. در همین رابطه امارات متحده عربی هر گاه عرصه را بر خود تنگ می‌بیند، در عرصه تبلیغاتی و میدانی از تحرکات نیروهای تحت امر خود در داخل یمن یا آغاز عقب‌نشینی نیروها از این کشور خبر می‌دهد، البته در نگاهی کلی به نظر می‌رسد که هیچ اتفاق قابل توجهی در موازنه‌های میدانی امارات متحده عربی در یمن حاصل نشده است.
توزیع جغرافیایی نیروهای اماراتی و پشت پرده تحرکات نظامی آنها

امارات متحده عربی مدیریت درگیری‌ها در منطقه ساحل غربی و شهر الحدیده را بر عهده دارد. مقر فرماندهی این نیروها نیز در شهر المخا قرار دارد. البته نیروهای نظامی امارات در مناطق عمومی حاضر نمی‌شوند و مأموریت‌های مربوط به امنیت داخلی را دنبال نمی‌کنند. آنها هرگز در خطوط مقدم مبارزه با انصار الله نیر وارد نمی‌شوند.
امارات در حال حاضر نظارت و مدیریت نیروهای تحت امر خود در امارات را بر عهده دارد که حدود 90 هزار نفر ارزیابی شده و در مناطق زیر مستقر شده‌اند:‌
- نیروهای کمربند امنیتی که در عدن، الضالع، أبین و لحج حضور دارند و تعداد آنها بالغ بر 15 هزار نفر است.
-نیروهای ویژه حضرموت که حدود 15 هزار نفر هستند.
-نیروهای ویژه مستقر در شبوه که بین 4 تا 6 هزار نفر هستند.
-گردان‌های سلفی- تکفیری العمالقه که در الحدیده و ساحل غربی مبارزه می‌کنند و حدود 20 هزار نفر هستند.
-گروه‌های گارد ریاست جمهوری که حدود 20 هزار نفر هستند.
-گردان‌های ابو العباس که در تعز مستقر هستند و نیروهای آنها بالغ بر 4 هزار نفر است.
نیروهای تحت امر امارات در حال حاضر در شهرهای عدن، لحج، الضالع و بخش‌هایی از أبین و ساحل حضرموت مستقر هستند. نیروهای تحت امر هادی که عربستان پشتیبان آنها است، در شبوه، المهره، بخش‌هایی از أبین و وادی حضرموت مستقر هستند.
در حال حاضر امارات حضور خود در استان‌های جنوب شرقی را ادامه می‌دهد و تلاش دارد نیروهای ویژه هوادار خود را نیز در استان‌های المهره و السقطری مستقر کند. در همین راستا امارات مبالغ مالی زیادی برای آموزش نیروهای بومی این مناطق در اردوگاه‌های تحت امر خود هزینه کرده است. مقر فرماندهی نیروهای اماراتی در استان‌های شرقی در منطقه الریان واقع در حضرموت است که در آنجا نیز مشاوران نظامی زیادی در زمینه‌های نظامی به ویژه در زمینه هواپیماهای بدون سرنشین فعالیت می‌کنند.
امارات همچنین کنترل پایگاه العلم در شبوه و پایگاه الضبه در ساحل حضرموت را نیز در اختیار دارد. در الشبوه نیروهای خارجی آمریکایی و انگلیسی مستقر هستند. فعالیت اماراتی‌ها در پایگاه هوایی عصب در اریتره نیز تنها منحصربه یمن نمی‌شود و فعالیت‌های این کشور در لیبی را نیز در بر می‌گیرد.
امارات متحده عربی هزینه‌های زیادی در زمینه جذب عناصر متنفذ در این استان‌ها در دستور کار قرار داده و تلاش دارد این افراد را به عوامل خود در استان‌های یمن تبدیل کند. علاوه بر این، هزینه‌های زیادی نیز در ابعاد تبلیغاتی و سایت‌ها و روزنامه های خبری و شبکه‌های رادیویی و ماهواره‌ای و سایت‌های اجتماعی از سوی امارات انجام می شود.
هزینه‌های امارات در سلطه بر گذرگاه‌های دریایی در دریای سرخ نیز قابل توجه است. این کشور همواره به دنبال سلطه بر بندر عدن است و از همان ابتدای تجاوز نیروهای خود را در این بندر و مسیرهای منتهی به آن مستقر کرده است. امارات هر اقدامی در خصوص توسعه این بندر را متوقف کرده و سعی دارد آن را از رقابت با بندر دبی بازدارد. امارات همچنین توجه ویژه‌ای برای تحت کنترل گرفتن جزایر یمن دارد.
تحرکات نیروهای اماراتی که طی روزهای اخیر به آن اشاره شده نیز بخشی از روال عادی نقل و انتقال نیروهای نظامی است و ارتباطی با کاهش یا افزایش نیروهای تحت امر امارات در یمن ندارد.
در همین رابطه وبگاه یمنی متابعات خبر داد که یک کشتی نظامی متعلق به امارات عربی متحده روز دوشنبه بندر نفت خیز عدن در جنوب یمن را ترک کرد و عازم جزیره سقطری یمن شد.
این منابع تاکید کردند: کشتی اماراتی که به سمت سقطری حرکت کرده، علاوه بر مهمات و سرباز دارای تجهیزات نظامی سنگین و متوسط است و در چارچوب بخشی از طرح امارات برای اشغال کامل جزیره سقطری است و دیگر برای اینکه امارات از برخی از سقطرایی‌هایی که به آنها تابعیت اماراتی داده برای ایجاد آشوب و اغتشاش و خشونت علیه مقامات محلی وابسته به دولت منصور هادی استفاده کند که تحت رهبری «رمزی محروس»، استاندار این استان یمن هستند.
این در حالی است که یک منبع نظامی گفت که نیروهای اماراتی برای خروج از تعدادی از پایگاه‌های نظامی خود در شهر عدن در جنوب یمن و دو شهر «المخأ» و «الخوخه» در غرب این کشور آماده می‌شوند.
به گفته این منبع، این تحرکات در راستای طرح احتمالی استقرار مجدد نیروهای وابسته به ائتلاف عربی علیه یمن به رهبری عربستان سعودی صورت می‌گیرد
منابع یمنی روز یکشنبه هم خبر دادند نیروهای سودانی پایگاه هوایی العند را ترک کرده و به بندر الزیت درعدن رسیدند تا از آنجا به سمت مقصد نامعلومی بروند.


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

نه «سید» به استعفا طلبان

ادامه کابوس برگزیت

چه کسی می‌تواند به آمریکای ترامپ اعتماد کند؟

پول اینستاگرام برای سلبریتی‌ها، هزینه‌ها برای مردم

توریست های ایرانی چقدر دلار به ترکیه بردند؟

نصرالله؛ سیاستمدار معیار

نظم جدید در غرب آسیا با محوریت «امنیت دسته‌جمعی»

تحریم‌ها دلیل منفی‌ترین رشد اقتصادی

در لبنان چه خبر است؟

بورس پاییزی و ریزش قیمت‌ها

زنده‌ باد همه‌ پرسی!

تکه‌های گمشده پازل «آمدنیوز»

رمزگشایی از پیش‌بینی بانک جهانی از اقتصاد ایران

محرمانه‌بودن اطلاعات اموال و دارایی مسئولان لغو خواهد شد؟

مردان و زنان هزار چهره‎‌ی چه کسانی هستند؟

لبنان غرق در بحران

بنزین؛ یارانه یا عدم‌النفع؟

رایزنی برای بازگشت صلح به منطقه

هراس دلواپسان در انتخابات از چیست؟

واکنش حزب الله به نا آرامی ها چه بود؟

اصل 113 و شورای نگهبان

اختیارات رئیس‌جمهور، مناقشه تاریخی

آیا قیمت مسکن کاهش یافته است؟

آژیر قرمز FATF

با بحران آلودگی در شمال ایران چه باید کرد؟

چرا شاخص بورس در هفته گذشته افت کرد؟

جنگ یمن؛ چالشِ بزرگ مناسبات تهران و ریاض

آیا عملیات ترکیه در شمال سوریه با هماهنگی آمریکا و روسیه بود؟

حکومت هیچکس؛ کتابی دربارۀ آنارشیسم

پایتخت دهه 60 به روایت شهردار اسبق تهران

پیوستن یا نپیوستن به پالرمو؛ مساله این نیست!

شورای روابط خارجی آمریکا: رابطه ترکیه و ناتو باید تغییر کند

بازی «خودی»ها؛ ارزیابی رانت ناشی از سیاستگذاری مصلحتی

تعویق بازی بزرگ؛ سیاسی‌ترین «ال‌کلاسیکو»های تاریخ

شباهت سرکوب‌های مسلمانان در کشمیر با سین کیانگ چین

بورس؛ بازگشت حاشیه سود از رکوردهای تاریخی؟

جدال بی‌پایان ترامپ و دموکرات ها

پیامدهای ایجاد وزارت بازرگانی بر اقتصاد ایران

ماجرای اخراج "دنیل کوتز" از کاخ سفید

واشنگتن پست: ترامپ از اردوغان چه می‌خواهد؟

اهدای جایزه نوبل ادبیات به حامی قصاب بالکان!

بازیکنان ترکیه جنگ را به ورزشگاه ها کشاندند

فارن پالیسی: از فرصت پایان دادن به جنگ یمن استفاده کنیم

دلیل اعتراضات در عراق چه بود؟

تحلیلگر اسرائیلی: عقب‌نشینی ترامپ از سوریه درسی برای تل آویو است

توقف 5 روزه جنگ؛ آیا ترکیه به اهدافش رسید؟

لوبلاگ: ژئوپلیتیک به نفع پوتین پیش می رود

مهم‌ترین چالش‌های رئیس‌جمهور جدید تونس

منافع ملی ایران و کنوانسیون خزر

چرا سیاستمداران مسوولیت وضع کشور را نمی پذیرند؟