ایران پرسمان - نویسنده کتاب «اتحادیه کامیونداران سیبیلو» گفت: این اثر دنیای خودش را دارد، رفتار پدری که آمریکاستیز است و همچنین میخواهد در سطح خودش حرکت کند و وظیفه خودش را انجام دهد.
به گزارش خبرنگار مهر، رونمایی کتاب «اتحادیه کامیونداران سیبیلو»، با حضور ساسان ناطق، نویسنده اثر و تیمور آقامحمدی، کارشناس منتقد، چهارشنبه ۲۸ مرداد در فروشگاه کوثر انتشارات امیرکبیر برگزار شد.
ساسان ناطق، نویسنده کتاب «اتحادیه کامیونداران سیبیلو»، درباره ایده اولیه گفت: با کتاب «اتحادیه کامیونداران سیبیلو» سالها زندگی میکردم. بخشی از این رفتارهایی که در این کتاب دیده میشود، ناشی از رفتارهای پدر خودم بود که یک آمریکاستیزی از ابتدا در کلام و رفتارش وجود داشت. مکتوب شدن چنین خاطراتی، در واقع تهنشین شدن خاطرات ماست. زندگی در یک خانواده سنتی، با پدری که سعی میکند اصالت خانواده را در هویت ایرانی بودنشان نگه دارد و این در رفتار و کلامش پیداست. اینها چیزی بود که شکل یک ذهنی من را داشت و باید آن را در کتاب بیان میکردم.
ناطق، با اشاره به تفاوت روایتگری در کتاب گفت: ما تلویزیون نیستیم که چند کودک بگذاریم در داستان، یکی پسر باشد، یکی هم دختر. نویسنده نگاه متفاوتتری به جهان برای انتقال معنا و مفاهیم دارد، نیاز دارد. دنیای کتاب «اتحادیه کامیونداران سیبیلو» دنیای ویژه خودش است. رفتار پدر، در عین حال که دشمنستیز و آمریکاستیز است، باورهای دینیاش در زیارت حرم حضرت معصومه و امام رضا و حضورش در جبهه، در جبهه هم کمک به همنوعان خودش در شهر و در مدرسه پسرش را نشان میدهد.
نویسنده اثر، در ادامه گفت: او میخواهد در سطح خودش حرکت کند و میخواهد وظیفه خودش را انجام بدهد. امام رحمتاللهعلیه یک جمله داشت: «هرکسی سر جایش هست؛ آن کاری که بر عهده و وظیفهاش هست، همان را انجام بدهد.» اگر هرکس در هر مقام و هر جایی کار خودش را انجام بدهد، وطن پابرجاست. این راننده کامیون کار خودش را انجام بدهد؛ یعنی وظیفه خودش نسبت به خانوادهاش را انجام دهد و این کار را درست انجام دهد.
او، درباره بازنمایی احترام به پدر و مادر در ادبیات ایرانی گفت: احترام پدر به مادر، یکی از جنبههای آموزشی و آموزههای دینی ما بوده که همیشه به بزرگترهای خودمان احترام بگذاریم. فکر میکنم تا زمانی که ایران، ایران است، درست است، ما قدرت حیات داریم. احترام ما نسبت به مادرها و پدرهایمان کم نخواهد شد. و اگر ادبیات ما نمیتواند که برای ما بهخاطر مادران مشکل بدهد، شاید ادبیات ابتری باشد. اما خدا را شکر، ادبیات ما دارد رسالت خودش نسبت به پدرها و مادرها را در کارها نشان میدهد.