ایران پرسمان - اکو ایران /متن پیش رو در اکو ایران منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
سی‌ان‌ان در گزارشی می‌نویسد که جوانان حال‌وروز خوبی ندارند. در سراسر اروپا، جوانان در اعتراض به مسائلی از کمبود بودجه آموزش گرفته تا هزینه مسکن به خیابان‌ها آمده‌اند. این اعتراضات چالش‌های بزرگی برای دولت‌هایی ایجاد کرده است که از پیش نیز زیر فشار قرار دارند و نشانه‌ای آشکار از نارضایتی بین‌نسلی در میان اعضای نسل زد به شمار می‌رود.
شکل دقیق این نارضایتی‌ها از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. در اسپانیا، اخراج ماری‌کارمن آباسکال ۸۷ ساله از خانه‌اش جرقه موج اخیر اعتراضات را زد. در فرانسه، دانشجویان در حمایت از معلمان اعتصاب‌کننده تظاهرات کردند. اعتراضات دانشجویی در آلبانی نیز طی ماه‌های گذشته بارها این کشور را ملتهب کرده است. این اعتراضات ابتدا در واکنش به طرح‌هایی برای ساخت یک پروژه لوکس با حمایت جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ آغاز شد.
با وجود تفاوت در عوامل اولیه شکل‌گیری این اعتراضات، همه این جنبش‌ها مانند نوعی سیاه‌چاله عمل کرده‌اند؛ نارضایتی‌های مختلف را به درون خود کشیده‌اند و سرانجام به انفجار فراگیری از خشم نسلی تبدیل شده‌اند که بیم دارد فرصت‌های زندگی‌اش به‌اندازه فرصت‌های نسل والدینش نباشد. این جنبش‌ها تا حدی از یکدیگر نیز الهام گرفته‌اند. معترضان در ایتالیا و یونان در شعارهای خود به همتایان فرانسوی‌شان اشاره کرده‌اند. اعتراضات مسکن در اسپانیا به پرتغال نیز سرایت کرده است. آلیس دِ بریتو، نایب‌رئیس اتحادیه اصلی دانشجویان فرانسه، یعنی «اونف» (UNEF)، به سی‌ان‌ان گفت اتحادیه‌های دانشجویی در سراسر اروپا تجربه‌ها و توصیه‌های خود را با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند. او گفت: «من شباهت‌های بسیار بیشتری از تفاوت‌ها می‌بینم. همه ما درباره نیاز به سرمایه‌گذاری در آموزش، دانشگاه‌ها و به‌طور کلی جوانان صحبت می‌کنیم. اما هم‌زمان درباره هزینه‌های زندگی و مسکن نیز حرف می‌زنیم.»
این خواسته‌ها با مطالباتی هم‌خوانی دارد که سابرینا بریتزولا، رهبر اتحادیه دانشجویی ایتالیا، در تجمع هفته گذشته مطرح کرد. او گفت: «بیایید صدایمان را بلند کنیم؛ برای مدارسی که روی سرمان خراب نشوند، برای کار امن و شرافتمندانه، برای بهداشت و درمان عمومی و برای عدالت اجتماعی.»
یولیوس فینتل‌مان، از بنیان‌گذاران و سردبیران خبرنامه روزانه یوروپین کوریسپاندنت، معتقد است این اعتراضات «نوعی سرخوردگی را بازتاب می‌دهند؛ این احساس که سیاست در اروپا نمی‌تواند برای نسل آینده دستاوردی به همراه بیاورد.» او افزون بر آموزش و مسکن، به بی‌ثباتی فزاینده بازار کار اشاره می‌کند؛ بازاری که هوش مصنوعی به‌طور نامتناسبی بر مشاغل ابتدایی و مناسب تازه‌واردان تأثیر می‌گذارد. به گفته او، بحران اقلیمی نیز زمینه را برای فوران خشم نسل زد فراهم کرده است. فینتل‌مان به سی‌ان‌ان گفت: «به نظر من، آنچه اساساً شاهدش هستیم این است که وعده‌ای که دموکراسی لیبرال داده بود، اینکه نسل بعدی از زندگی بهتری نسبت به نسل کنونی برخوردار خواهد شد، دیگر تحقق پیدا نمی‌کند.»
کشورهای عضو اتحادیه اروپا که بیش از دیگران تحت تأثیر اعتراضات قرار گرفته‌اند، یونان، ایتالیا، فرانسه، بلژیک، اسپانیا و پرتغال، همگی با شرایط اقتصادی نامطلوب و بدهی عمومی بالا روبه‌رو هستند؛ وضعیتی که افزایش هزینه‌های دولت را دشوار می‌کند. برای مثال، بازده اوراق قرضه فرانسه روز چهارشنبه به بالاترین سطح خود از سال ۲۰۰۲ رسید و فشار بیشتری بر بودجه دولت وارد کرد.
«مثل فرانسه»
آلیس دِ بریتو می‌گوید طی ۹ سال گذشته، در ماه‌های سپتامبر و اکتبر و هم‌زمان با آغاز سال تحصیلی در فرانسه، اعتراضات دانشجویی مشابهی برگزار شده است. به گفته او، جوانانی که پس از تعطیلات به مدارس و مراکز آموزشی بازمی‌گردند، متوجه می‌شوند که تعداد معلمان کافی نیست و تجهیزات آموزشی نیز کیفیت مناسبی ندارند؛ اما اعتراضات امسال گسترش بیشتری پیدا کرد و مطالبات تازه‌ای را دربر گرفت: کاهش تعداد دانش‌آموزان در هر کلاس، افزایش هزینه‌های مربوط به معلمان، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌هایی که بتوانند در برابر بحران اقلیمی مقاومت کنند و پایان دادن به خشونت پلیس علیه جوانان. دِ بریتو گفت: «مردم دیگر از انتظار کشیدن برای دریافت پاسخ خسته شده‌اند.»
آموزش موضوعی است که از مرزهای اروپا فراتر می‌رود. به گزارش رویترز، هزاران دانشجو و معلم در سراسر یونان راهپیمایی کردند. گروهی از آن‌ها در برابر ساختمان پارلمان در آتن تجمع کردند و شعار دادند: «از یونان تا فرانسه، آموزش عمومی و رایگان می‌خواهیم.»
هنگامی که دانشجویان روز هفتم اکتبر برای نخستین بار یکی از دبیرستان‌های رم را به اشغال خود درآوردند، در سطر نخست بیانیه‌ای که برای دفاع از اقدامشان نوشته بودند، عبارت «مثل فرانسه» را درج کردند. دولت ایتالیا تلاش کرده است شباهت میان اعتراضات این کشور و جنبش اعتراضی فرانسه را کم‌اهمیت جلوه دهد. جوزپه والدیتارا، وزیر آموزش ایتالیا، اوایل همین ماه گفت: «اوضاع در ایتالیا با فرانسه بسیار متفاوت است.» او در ادامه ادعایی را تکرار کرد که از سوی راست رادیکال مطرح می‌شود: اعتراضات فرانسه ناشی از دشواری ادغام مهاجران نسل دوم در نظام آموزشی است؛ مشکلی که به گفته او در ایتالیا وجود ندارد.
بااین‌حال، مسکن نیز یکی دیگر از موضوعاتی است که از مرزهای ملی فراتر رفته است. معترضان ایتالیایی می‌گویند اعتراضات مسکن در اسپانیا را از نزدیک دنبال کرده‌اند؛ اعتراضاتی که در ماه سپتامبر به‌طور جدی آغاز شد و در نهایت دولت را واداشت انتخابات زودهنگام برگزار کند. دانشجویانی که در اردوگاه اعتراضی رم حضور داشتند، به سی‌ان‌ان گفتند مسکن مقرون‌به‌صرفه از آموزش باکیفیت جدایی‌ناپذیر است. الیزا پاستوره، یکی از این دانشجویان، گفت او و برادرش به‌سختی از پس پرداخت اجاره اتاق مشترک‌شان در پایتخت ایتالیا برمی‌آیند؛ شهری که هر دو در آن تحصیل می‌کنند. پاستوره گفت در نیمه نخست دوره تحصیلی‌اش، پیش از آنکه برادرش نیز وارد دانشگاه شود، برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها ناچار بود از محلی در خارج از رم، مسافتی معادل ۱۲۰ کیلومتر را تا دانشگاه رفت‌وآمد کند.
گوناگونی جغرافیایی و مطالبات
گروه‌های دیگری نیز به اعتراضات پیوسته‌اند. در ایتالیا، اعتصاب و مسدود کردن مسیرها از سوی کامیون‌داران خشمگین از افزایش قیمت سوخت پس از جنگ ایران، تولید پنیر موزارلای تهیه‌شده از شیر گاومیش و برخی انواع پاستا را متوقف کرده است. مسائلی مانند مسکن همچنین از شکاف‌های نسلی عبور می‌کنند و سالمندان را نیز به صف معترضان می‌کشانند.
در پرتغال، هزاران نفر طی هر شب این هفته در میدان روسیو، یکی از شلوغ‌ترین میدان‌های لیسبون، تجمع کرده‌اند. برخی از معترضان حتی چادر برپا کردند. بامداد سه‌شنبه ۵۵ نفر بازداشت شدند؛ اتفاقی که به برگزاری اعتراضات بیشتر انجامید. معترضان با پرچم‌هایی که شعارهایی مانند «خانه‌هایی برای زندگی» روی آن‌ها نوشته شده بود، خواستار تعیین سقف برای افزایش اجاره‌بها و لغو قانون جدیدی شدند که اخراج مستأجران را آسان‌تر می‌کند.
در نقاط دیگر اروپا، اعتراضات طولانی‌مدت در آلبانی و صربستان بیشتر بر مبارزه با فساد متمرکز بوده‌اند و به جنبش‌هایی تبدیل شده‌اند که هدفشان سرنگونی دولت‌های این دو کشور است. پس از آنکه اعتراضات آلبانی هفته گذشته به خشونت کشیده شد، ادی راما، نخست‌وزیر این کشور، درخواست‌ها برای کناره‌گیری خود را رد کرد. او در عوض معترضان را به تهدید برنامه‌هایش برای پیوستن آلبانی به اتحادیه اروپا متهم کرد و مخالفان سیاسی خود را مسئول ناآرامی‌ها دانست. یکی از معترضان در آلبانی به رویترز گفت: «ما خواهان تغییر هستیم و به همین دلیل اینجا هستیم. ما انقلاب می‌خواهیم، دولت جدید می‌خواهیم و به دنبال مذاکره نیستیم. هرچه سریع‌تر به دولت جدید نیاز داریم.»
روز شنبه موج دیگری از اعتراضات سراسر فرانسه را فراگرفت. ده‌ها هزار معترض در شهرهایی از جمله پاریس، مارسی، لیون، لیل، اورلئان و بوردو راهپیمایی کردند. راهپیمایی پاریس به ابتکار اتحادیه اصلی دانشجویان فرانسه، «اونف»، برگزار شد و نمایندگانی از کنفدراسیون عمومی کار، یکی از بزرگ‌ترین اتحادیه‌های کارگری این کشور، کشاورزان، فعالان اقلیمی و جنبش جلیقه‌زردها نیز در آن حضور داشتند. جنبش جلیقه‌زردها نخستین بار در سال ۲۰۱۸ و در جریان اعتراضات علیه هزینه‌های سوخت شکل گرفته بود. مقام‌های فرانسه بخش عمده هفته را صرف تلاش برای جلوگیری از تکرار بی‌نظمی‌های عمومی کردند که آخر هفته گذشته رخ داده بود.
اتحادیه‌های کارگری بزرگ فرانسه و اسپانیا به‌ترتیب برای روزهای پنجم و یازدهم نوامبر فراخوان اعتصاب عمومی داده‌اند. در آلمان، گروهی با نام «Gen Z regelt» که می‌توان آن را «نسل زد وارد عمل می‌شود» ترجمه کرد، خواستار برگزاری اعتراضات سراسری در روز ۳۱ اکتبر شده است. همچنین اتحادیه‌های دانشجویی در بریتانیا و ایتالیا در حال برنامه‌ریزی برای برگزاری یک روز اعتراض و اقدام جمعی در ۲۰ نوامبر هستند تا به افزایش هزینه‌های آموزش اعتراض کنند.