ایران پرسمان - خبرگزاری الجزیره در یک گزارش تلاش کرده به این سوال پاسخ دهد که چرا ایالات متحده آمریکا، روسیه و چین دارند برای نصب رآکتورهای هسته‌ای در ماه با یکدیگر رقابت می‌کنند؟!
نویسنده این گزارش در پاسخ اجمالی این پرسش؛ در مقدمه این مطلب نوشته که رآکتورهای هسته‌ای که در ماه مستقر می‌شوند، می‌توانند کاوش‌های قمری را متحول کرده و هم‌چنین انرژی مورد نیاز برای پایگاه‌ها و عملیات استخراج را تأمین نمایند. با این حال در این گزارش به این موضوع اشاره شده که به رغم تمام این محاسن اما خطر آلودگی ناشی از رآکتورهای هسته‌ای هنوز و هم‌چنان یک خطر جدی است!
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا از خبرگزاری الجزیره؛ ایالات متحده آمریکا، روسیه و چین [این روزها دارند] برای ساخت رآکتورهای هسته‌ای در ماه با هم رقابت می‌کنند؛ و این در حالی است که دانشمندان هشدارهای زیادی نسبت به احتمال وقوع یک حادثه رادیواکتیو در کره ماه مطرح کرده‌اند.
[چند ماه پیش] در ماه ژانویه، ناسا یا همان سازمان فضایی ایالات متحده آمریکا خبر داد که برنامه‌ریزی کرده تا پایان سال ۲۰۳۰ توسعه یک رآکتور هسته‌ای را در کره ماه به فرجام رساند. [در این میان] روسیه نیز به نظر می‌رسد که قصد دارد تا سال ۲۰۳۶ با همکاری چین اقدام مشابهی را در راستای پیشبرد کاوش‌های فضایی انجام دهد.
این رآکتورها برای تأمین انرژیِ لازم برای استخراج آب‌هایِ یخ‌زده محبوس در اعماق ماه- که به باور دانشمندان می‌تواند برای تأمین آب آشامیدنی، هوا و سوخت موشک در پایگاه‌های آینده به کار رود- مورد نیاز خواهند بود. این رآکتورها هم‌چنین انرژی لازم را برای پایگاه‌های مستقر در ماه فراهم خواهند کرد.
کدام کشورها قصد نصب رآکتور هسته‌ای در ماه دارند؟
ایالات متحده اعلام کرده که «رآکتور قمری ۱» متعلق به ناسا قادر به تولید ۲۰ کیلووات برق خواهد بود- و این میزان تولید می‌تواند برای فعالیت مستقل و بدون نیاز به تعمیر و نگهداری به مدت پنج سال کافی باشد.
روسیه نیز در حال ساخت یک رآکتور هسته‌ای است که انتظار می‌رود قادر به تولید ۱۰ کیلووات برق باشد. این رآکتور به نام «سلنا» می‌تواند ده سال بدون نیاز به تعمیر و نگهداری کار کند. این رآکتور قرار است تا حدود سال ۲۰۳۶ انرژی پایگاهی را که تحت رهبری چین در ماه اداره می‌شود تأمین کند.
این نخستین باری نخواهد بود که رآکتورهای هسته‌ای در فضای بیرون از جو قرار می‌گیرند. اتحاد جماهیر شوروی بین اواخر دهه ۱۹۶۰ تا دهه ۱۹۸۰، بیش از ۳۰ راکتور شکافت هسته‌ای را به مدار زمین فرستاد تا در دوران جنگ سرد، انرژی مورد نیاز ماهواره‌های جاسوسی را تأمین کنند. البته تاکنون جز این کشور هیچ کشور دیگری قادر به پرتاب رآکتور هسته‌ای به فضا نبوده است- و در این میان حتی ایالات متحده نیز به رغم صرف ۲۰ میلیارد دلار در ۷۰ سال گذشته برای برنامه‌های پیشرفته هسته‌ای فضایی هرگز در این امر موفق نشده است.
چرا ماه به راکتور هسته‌ای نیاز دارد؟
ایالات متحده، چین و روسیه قصد دارند در نزدیکی قطب جنوب ماه، در مجاورت منابع شناخته‌شده آب‌های یخ‌زده دست به ایجاد پایگاه‌هایی بزنند. این یخ‌ها در دهانه‌هایی قرار دارند که همواره در سایه هستند و به عبارتی میلیون‌ها سال است نور خورشید به آن‌ها نرسیده است.
این رآکتورها علاوه بر تأمین انرژی پایگاه‌های مستقر در ماه، قادر به فراهم کردن نیروی کافی برای انجام عملیات استخراج نیز خواهند بود. در حال حاضر، ایالات متحده، روسیه و چین به دنبال استخراج این یخِ‌ها هستند- که پس از آزادسازی، می‌تواند برای پشتیبانی از حیات در پایگاه‌های ماه مورد استفاده قرار گیرد. ایلان ماسک میلیاردر حوزه فن‌آوری نیز گفته قصد دارد در ماه دست به استخراج مواد معدنی از قبیل آلومینیوم، تیتانیوم و سیلیکون بزند.